6 Şubat 2015 Cuma

Galiba sıyırıyorum.
Galiba hastanelik olmama az kaldı.
İstanbul'un kalabalığına lanet ediyorum ki hiç huyum değil, umrumda değildir.
Niye lanet ediyorum biliyor musun? Her gün ama her gün birilerini sen sanıyorum.
Yalanım varsa iki gözüm önüme aksın. Gün içerisinde 3 sefer dahi birilerini sen sandığım oluyor.
Hızla geçen otobüste oturan birini sen sandım, hızlıca yanından geçtiğim bi masada saçları sana benzeyen birine takıldım saniyelerce, başka yere bakamadım.
Aynı seninle geçen yıllarımın çok hızlı bitmiş, yetmemiş hissettirmesi gibi hızlıca birilerini sen sanıyorum.
Yüreğim hızlıca çarpıyor, hızlıca üzüntü basıyor üstümü hızlıca boğuluyorum daralıyorum.
Artık sokağa çıkmaya korkuyorum.
Karşı karşıya gelirsek ne yaşayacağım çok merak ediyorum. Kaldırabilcek miyim bilmiyorum. Belki de kaçıcam bir şey söylemeden.
Korkuyorum.
Nefret ediyorum zamandan. Bunları yaşamış olmam gerekli miydi? Sen varken ne mutluydum niye bozuldu ki?
Ben kötü biri miyim ki bunlar başıma geldi? Senden kurtulmam gerek. Ya bir zaman makinası olacak geriye alacağım benden kopmaya başladığın zamana, elimden gelen her şeyin en iyisini yapıp bırakmicam, ya da aklımı sildiricem seni hatıralarımdan uzaklaştırıcam. İkisi de mümkün durmuyor.

seni sevmeye devam ettikçe kendimden nefret ediyorum. çok kötüyüm.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder